Labioplastyka

Zewnętrzne narządy płciowe kobiet tworzy ujście pochwy, ujście cewki moczowej i wyrostek z wieloma wrażliwymi zakończeniami nerwowymi, tzw. clitoris czyli łechtaczka. Z obu stron są one otoczone delikatnymi fałdami skóry – mniejszymi wargami sromowymi, które łączą się właśnie w okolicy łechtaczki. Zewnętrzne narządy płciowe kobiet są po obu stronach schowane pod grubszymi fałdami skórnymi z dodatkową tkanką tłuszczową – wargami sromowymi większymi.

Podstawową funkcją większych warg sromowych jest funkcja ochronna - przykrycie i zamknięcie zewnętrznych narządów płciowych.

Długotrwały dyskomfort odbiera poczucie kobiecości i wpędza w kompleksy. Każda kobieta, która zmaga się z dolegliwościami, których powodem są nieprawidłowości budowy okolic intymnych, jest odpowiednią kandydatką do wykonania zabiegu.

Pacjentkami bardzo często są młode dziewczęta, którym asymetria i przerost warg sromowych uniemożliwiają normalne funkcjonowanie i zmuszają do ograniczenia aktywności.

Na labioplastykę decydują się również kobiety dojrzałe, ponieważ do deformacji warg sromowych przyczyniają się odbyte porody naturalne oraz upływający czas i naturalne wiotczenie tkanek w procesie starzenia.

Warunkiem koniecznym do przeprowadzenia operacji jest pełnoletność pacjentki.

Przed umówieniem daty zabiegu zawsze wymagana jest konsultacja u specjalisty ginekologii estetycznej. Pierwsza wizyta ma kluczowe znaczenie. Zostaje przeprowadzony wywiad lekarski w celu wykluczenia możliwych przeciwwskazań do wykonania zabiegu oraz dokładna ocena problemu w celu dobrania najlepszej techniki labioplastyki. Pacjentka otrzymuje dokładne informacje na temat przebiegu operacji, efektów, jakich może oczekiwać oraz na temat przestrzegania odpowiedniej higieny intymnej w okresie pooperacyjnym.

Zazwyczaj również pacjentka uzgadnia z lekarzem operującym, jaki ma być kształt lub wielkość warg po zabiegu.

Aby labioplastyka została przeprowadzona z zachowaniem pełnego bezpieczeństwa, lekarz zleca pacjentce zakwalifikowanej do leczenia wykonanie podstawowych badań krwi.

Przed samym zabiegiem należy zrezygnować z przyjmowania leków wpływających na krzepliwość krwi oraz poddać depilacji (ogolić) okolice intymne.

Termin operacji powinien być zaplanowany tak, aby pacjentka była operowana krótko po zakończeniu menstruacji.

Lekarz przed operacją dokładnie wymierzy linie planowanych cięć w taki sposób, aby powstałe blizny były niewidoczne i w żaden sposób nie przeszkadzały pacjentce.

Zabieg rozpoczyna podanie znieczulenia miejscowego. Pacjentka pozostaje na stole operacyjnym w pozycji ginekologicznej. Gdy nie odczuwa już bólu, lekarz przystępuje do zasadniczej części operacji. Zostaje usunięty nadmiar tkanek, a następnie poprzez odpowiednie wymodelowanie zostaje przywrócona symetria warg sromowych. Należy zachować dużą ostrożność w okolicach łechtaczki, aby nie uszkodzić delikatnych zakończeń nerwowych, które nadają jej wyjątkową wrażliwość na bodźce.

Po przeprowadzeniu operacji niezbędne jest pewne zszycie ran pooperacyjnych, ale w bardzo delikatny sposób. W tym celu używa się szwów rozpuszczalnych, bądź nierozpuszczalnych, które po zagojeniu należy usunąć. To, jaki rodzaj materiału będzie użyty do szycia, zależy zawsze od lekarza operującego i jego doświadczenia. Na zszyte rany zakłada się opatrunek.

Labioplastyka trwa zależnie od rozległości problemu około 60-120 minut.

Pacjentka pozostaje w placówce na wnikliwej obserwacji, aby mieć pewność, że po opuszczeniu kliniki nie wystąpią żadne komplikacje, np. krwawienie. W dniu zabiegu przeciwwskazana jest podróż w pozycji siedzącej oraz samodzielne prowadzenie samochodu.

Ból po zabiegu nie jest duży, pacjentki najczęściej mówią tylko o nieprzyjemnym, ale łagodnym pieczeniu odczuwanym w tych miejscach.

Efekt labioplastyki jest trwały. Rezultat widoczny jest już po 4 tygodniach, jednak tkanka zmienia się nawet do pół roku po zabiegu.

Wyniki operacji w dużym stopniu zależą od doświadczenia lekarza oraz od współpracy i dyscypliny pacjentki, która powinna trzymać się zaleceń w okresie rekonwalescencji.

W przypadku, gdy efekt finalny nie jest zadowalający, można przeprowadzić korektę. Zabieg poprawkowy można wykonać po 6 miesiącach od pierwszej operacji.

Operacja zmniejszenia warg sromowych przynosi pacjentkom dużą satysfakcję. Kobiety, które poddały się temu zabiegowi, mówią o zwiększeniu wrażliwości na bodźce podczas współżycia seksualnego. Dużą rolę z pewnością odgrywa fakt, że operacja pozbawia je kompleksów związanych z wyglądem narządów płciowych i powoduje, że nabierają pewności siebie i czerpią większą satysfakcję z życia seksualnego.

Niekiedy dla lepszych efektów łączy się ten zabieg z waginoplastyką.

Zdarzają się pacjentki, które marzą o powiększeniu i ujędrnieniu warg sromowych. Poprawę kształtu i elastyczności można osiągnąć poprzez ich wypełnienie.

Takimi pacjentkami są najczęściej kobiety z dziedzicznymi mankamentami budowy (hipotrofia, atrofia, wiotkość skóry warg sromowych czy wzgórka łonowego), ale i kobiety aktywne, uprawiające sporty, gdzie częściej dochodzi do otarć i podrażnień warg sromowych mniejszych, kobiety po porodach z bliznami po nacięciu krocza lub kobiety dojrzałe, u których z upływem lat, po przebytych chorobach, po utracie wagi ciała wargi stracą jędrność i sprężystość.

Do wypełniania stosuje się preparaty na bazie kwasu hialuronowego lub własny tłuszcz.

Zabieg powinien wykonać doświadczony lekarz, ponieważ w wargach sromowych jest wiele zakończeń nerwowych i należy mieć odpowiednią wiedzę i doświadczenie, jak podać wypełniacz, aby efekt był optymalny i nie było powikłań.