Spis treści

  • Czym jest operacja plastyczna nosa?
  • Techniki
  • Zalety i wady metody otwartej
  • Zakres interwencji
  • Korekta nosa chrzęstnego
  • Korekta nosa kostnego
  • Septoplastyka
  • Łączenie z innymi zabiegami
  • Korekta czubka nosa
  • Plastyka kształtu nozdrzy
  • Zwężenie szerokiego nosa
  • Korekta garbu nosa
  • Skrócenie nosa i odwrócenie czubka nosa
  • Operacja nosa ruszającego się w czasie mówienia
  • Wtórna rhinoplastyka
  • Czy jestem odpowiednim kandydatem?
  • Przed zabiegiem
  • Znieczulenie
  • Przebieg zabiegu
  • Rekonwalescencja
  • Efekty
  • Powikłania
  • Jak wybrać odpowiedniego chirurga plastyka?
  • Refundacja
  • Korekta nosa kwasem hialuronowym

Korekcja nosa nazywana również plastyką nosa, operacją nosa, rhinoplastyką to interwencja, który ma na celu poprawę kształtu nosa z zachowaniem lub przywróceniem prawidłowego oddychania. Plastyka nosa odbywa się w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym i trwa przeważnie ok. 1-2 godzin. W trakcie zabiegu może być modelowana chrzęstna lub kostna część nosa. Po operacji nos przez 7-14 dni jest unieruchomiony za pomocą opatrunku gipsowego, który utrzymuje korygowane struktury w odpowiedniej pozycji. Hospitalizacja jest konieczna w pierwszym dniu po zabiegu. W okresie rekonwalescencji w okolicy oczu występuje przejściowy obrzęk i zasinienie skóry. Nos jest dominującym elementem twarzy, dlatego rhinoplastyka w najbardziej widoczny sposób może poprawić jej wygląd.

Kiedy wykonuje się powtórną korekcję nosa? Odpowiada chirurg plastyczny Lubomir Lembas

Czym jest operacja plastyczna nosa?

Plastyka nosa jest jednym z najczęstszych, ale zarazem najbardziej skomplikowanych procedur chirurgii plastycznej. Poddać się jej mogą pacjenci w każdym wieku pod warunkiem, że zakończył się rozwój i wzrost nosa, co na ogół następuje ok. 18 roku życia.

Nos zbudowany jest z kostno-chrzęstnego szkieletu pokrytego skórą. Interwencja ma na celu poprawę rozmiaru, kształtu i położenia struktur nosa, ostateczny wynik zależy od dopasowania się skóry do nowego szkieletu.

Rhinoplastyka może skorygować kształt nosa poprzez jego skrócenie, wydłużenie, zwężenie, zmianę proporcji, usunięcie garbka, regulację asymetrii, nadbudowanie ubytków, modelowanie czubka nosa, regulowanie odległości i kształtu dziurek, korekcję przegrody nosowej. Chirurg plastyczny musi również zadbać o zachowanie lub przywrócenie prawidłowego funkcjonowania układu oddechowego.

Blizna po korekcji nosa

Blizna przy słupku nosa po korekcji metodą otwartą (dr Osuch Clinic)

Techniki

Interwencję można wykonać za pomocą cięcia wewnętrznego, dzięki czemu blizny pooperacyjne nie są widoczne - jest to metoda zamknięta

Korekcja nosa może się również odbyć metodą otwartą. Chirurg prowadzi cięcie prostopadle do przegrody nosowej w słupku nosa pomiędzy dziurkami. Cięcie nie jest proste ale w kształcie litery W. Blizna po plastyce nosa jest widoczna jedynie przy wnikliwym przyjrzeniu się nosowi.

Techniki plastyki nosa (chirurg plastyczny Anna Olender)

Zalety i wady metody otwartej

Lepszy dostęp i możliwość łatwiejszego modelowania nosa są częstym powodem wyboru tej metody zabiegowej. Następnym wskazaniem do przeprowadzenia interwencji metodą otwartą jest konieczności augmentacji tzn. uzupełniania tkanek przeszczepami oraz reoperacje. Natomiast wadą tej metody jest dłużej utrzymujący się obrzęk oraz widoczna blizna.

Zakres operacji nosa

Korekta krzywego nosa

Zakres interwencji

  • operacja nosa chrzęstnego
  • operacja nosa kostnego
  • septoplastyka
  • całkowita korekcja nosa

Nos zbudowany jest z części chrzęstnej oraz kostnej. Jeśli chirurg modeluje jedynie kształt części dolnej, która jest mobilna i ruchoma, oraz przylegającej skóry, wówczas mówimy o korekcie nosa chrzęstnego. Jeśli korekcja dotyczy górnej nieruchomej twardej części nosa, mówimy o korekcie nosa kostnego. Septoplastyka to operacja przegrody nosowej.

Struktury anatomiczne nosa

Struktury anatomiczne nosa

Korekta nosa chrzęstnego

Boczna ściana nosa jest zbudowana z kości nosowej, chrząstki bocznej oraz chrząstki skrzydłowej. Cięcia pod chrząstką, między chrząstką oraz przez chrząstkę są podstawowymi cięciami, jakie wykonuje się w tym przypadku.

Kiedy problemem pacjenta jest zbyt szeroki lub zbyt wąski, zbyt zadarty, bądź opadający czubek nosa, niesymetryczne skrzydełka, wtedy mamy do czynienia ze zniekształceniami chrzęstnymi, które nie wymagają łamania nosa czyli osteotomii. W tych sytuacjach zmiany kształtu części chrzestnej nosa wykonuje się przy pomocy specjalnych szwów, przeszczepów chrząstek bądź usuwania nadmiaru chrząstki.

Korekta nosa kostnego

Zbyt duży, garbaty, szeroki, bądź krzywy nos w jego górnej części wymaga ingerencji w obrębie elementów kostnych; taka interwencja często wiąże się z osteotomią popularnie nazywaną łamaniem nosa. Łamanie nie jest przypadkowe, jest to proces bardzo precyzyjny, w trakcie którego chirurg przecina kość przy pomocy specjalnych ostrych narzędzi w zaplanowanym wcześniej miejscu. Dzięki temu możliwe jest uruchomienie części kostnej i jej prawidłowe ustawienie.

Septoplastyka

Septoplastyka to korekta przegrody nosowej

Septoplastyka

Specyficznym zabiegiem jest septoplastyka czyli korekcja przegrody nosowej, która jest też wykonywana na oddziałach laryngologii. Przegroda wchodzi w skład części chrzestnej nosa i jeżeli mamy do czynienia ze skrzywieniem tylko przegrody, wtedy rhinoplastyka może być wykonana bez osteotomii, bez jego łamania. Natomiast jeżeli skrzywieniu przegrody towarzyszy też skrzywienie części kostnej nosa, wtedy musimy wykonać interwencję która dotyczy zarówno części chrzęstnej, jak i kostnej. Taki procedura jest określana jako totalna bądź całkowita korekcja nosa.

Zależnie od dostępności pola operacyjnego zabieg może być wykonywany metodą otwartą lub zamkniętą. Septoplastyka jest zabiegiem skomplikowanym. Jedna z technik polega na nadłamaniu części kostnej przegrody nosowej oraz jej unieruchomieniu (tamponadą lub innymi dostępnymi środkami) we właściwym położeniu. Inna rzadsza metoda polega na wypreparowaniu chrząstki, następnie jej uformowaniu poza polem operacyjnym i późniejszym wszczepieniu jej we właściwe miejsce. Najbardziej znaczącą i najważniejszą jest technika tzw. drobnych nacięć, które pomagają chirurgowi tamponadą dobrze wymodelować przegrodę nosową. W niektórych przypadkach w przegrodzie nosowej występują wyrostki lub garbki, które mogą być w czasie zabiegu łatwo usunięte.

Łączenie z innymi zabiegami

Do decyzji chirurga należy też kwestia, czy oprócz plastyki nosa potrzebne są inne interwencje. W większości przypadków nie jest wskazane wykonywanie dwóch operacji plastycznych w obrębie twarzy w tym samym czasie ze względu na możliwość obrzęków, które mogłyby powodować późniejsze komplikacje.

Operacja czubka nosa

Konsultacja ze specjalistą

Korekta czubka nosa

Jest to jedna z bardziej skomplikowanych procedur. Jego cel to:

  • obniżenie wysokość czubka nosa - usuwamy środkową część chrząstek skrzydłowych.
  • podniesienie czubka nosa - zszywamy dwie chrząstki skrzydłowe lub z przegrody pobieramy kawałek chrząstki, z którego robimy listewkę i zakładamy pomiędzy chrząstki skrzydłowe pośrodku nosa, aby podeprzeć czubek
  • wymodelowanie okrągłego czubka nosa - wykorzystujemy przeszczep chrząstki w celu naszycia jej fragmentu na czubek nosa tak, aby miał ładną projekcję i był ładnie usytuowany w stosunku do reszty nosa
Korekcja kształtu nozdrzy

Korekcja kształtu nozdrzy

Plastyka kształtu nozdrzy

Jej celem jest:

  • zmniejszenie szerokości nozdrzy - usuwamy boczną część chrząstki skrzydełek nosa
  • korekta zbyt wypukłych nozdrzy - modelujemy właściwe ustawienie za pomocą małych cięć i ich późniejszego zszycia

Fragmenty usuniętej chrząstki mogą być wykorzystywane w celu uzupełnienia innych brakujących elementów operowanego nosa.

Zwężenie szerokiego nosa

Jeśli nos jest nadmiernie szeroki już u samej nasady, wówczas jedyną możliwością jest wycięcie fragmentu części kostnej.

Korekcja garbka nosa

Garb na nosie to częsty kompleks

Korekta garbu nosa

Garb nosa jest odcinany za pomocą specjalnego dłuta. W niektórych przypadkach odcięta tkanka wykorzystywana jest w celu remodelacji grzbietu nosa. Wszczepiany implant musi być wówczas zabezpieczony przed przemieszczaniem się specjalnym klejem, mikrośrubami lub szwami. Niekiedy w celu unieruchomienia implantu wystarczy założenie zewnętrznego opatrunku gipsowego. Przy mniejszych nierównościach grzbietu nosa możliwe jest tylko spiłowanie kości.

Obecnie do wykonania tej interwencji są stosowane techniki z wykorzystaniem noża piezoelektrycznego, używanego dotychczas w chirurgii szczękowej. Dzięki temu urządzeniu można bardziej precyzynie opracować kości nosa i modelować jego kształt, co dotychczas nie było w takim stopniu możliwe.

Skrócenie nosa i odwrócenie czubka nosa

Efekt ten może być osiągnięty dzięki usunięciu części klinowej z bocznej ściany chrząstki skrzydłowej.

Mięśnie mimiczne nosa

Mięśnie mimiczne nosa

Operacja nosa ruszającego się w czasie mówienia

Za ruchy nosa są odpowiedzialne małe mięśnie mimiczne połączone z chrząstkami nosa. Ruchy nosa są aktem fizjologicznym, ale zbyt krótkie mięśnie mimiczne mogą powodować jego nadmierną ruchomość. To zjawisko może być wyeliminowane przecięciem mięśnia w miejscu jego przyczepu. Operacja przebiega za pomocą metody wewnętrznej przez skrzydełko nosa. Drugi mięsień przyciągający czubek nosa w dół, przecinamy wstępując drogą jamy ustnej między szczęką górną a górną wargą.

Nos papuzi

Nos papuzi

Wtórna rhinoplastyka

Jest to powtórna operacja nosa. Tkanki są w tej sytuacji często zdeformowane, zmienione i niewłaściwie ukrwione w wyniku poprzednich interwencji. Nie powinno się go wykonywać przez co najmniej rok od ostatniego zabiegu. W przypadku reoperacji zabieg powienien być jak najmniej redukcyjny ze względu na gorsze gojenie się rany i blizny.

Najczęściej spotykanymi powikłaniami po rhinoplastyce, które wymagają poprawki u chirurga są: nos papuzi, nos świński, nos w kształcie skoczni narciarskiej, zapadnięte skrzydełka nosa, zapadnięty czubek nosa.

Nos papuzi: powstaje w wyniku nadmiernego rozrostu tkanek łącznych u gojącego się nosa.

Rozwiązanie: usunięcie narosłych tkanek miękkich

Świński nos: powstaje w wyniku nadmiernego usunięcia przegrody nosowej lub chrząstek skrzydłowych.

Rozwiązanie: przeszczep chrząstki

Nos w kształcie skoczni narciarskiej: powstaje w wyniku wycięcia większych części kości nosowych

Rozwiązanie: jeżeli jest to możliwe ze względu na profil i kształt twarzy próbujemy obniżyć szczyt nosa, w sytuacji, gdy deformacja jest duża, pomocna jest transplantacja.

Zapadnięcie skrzydełka nosa: powstaje w wyniku zwężenia zewnętrznego ramienia chrząstki skrzydłowej.

Rozwiązanie: konieczny jest przeszczep chrząstki

Zapadły czubek nosa: powstaje w podobny sposób jak nos papuzi. Czasem może być spowodowany nieostrożną ingerencją w struktury czubka nosa.

Rozwiązanie: jest znacznie bardziej skomplikowane niż w przypadku nosa papuziego.

Konsultacja po operacji plastycznej nosa

Konsultacja po zabiegu

Czy jestem odpowiednim kandydatem?

Właściwymi kadydatami są osoby zdrowe fizycznie, bez zaburzeń natury psychicznej, które oczekują poprawy wyglądu twarzy lub przywrócenia jej proporcji i mają realistyczne oczekiwania co do efektów.

Zabiegi korekcji nosa są przeprowadzane w celu osiągnięcia efektów estetycznych, usunięcia wrodzonych wad, np. porozszczepowych, oraz poprawy jakości oddychania.

Istotnym zagadnieniem jest tu kwestia wieku potencjalnego pacjenta. Interwencja nie powinna być przeprowadzana u osób, u których nie został zakończony wzrost i rozwój. U mężczyzn jest to wiek do 18 lat, a u większości kobiet do 16 lat. Górna granica wiekowa nie jest definitywnie ustalona. Istotnym czynnikiem jest bowiem jakość skóry, która po 35 r. zaczyna się pogarszać. Problemy z gojeniem się ran pooperacyjnych w obrębie twarzy są też znacznie większe w przypadku cery tłustej i porowatej.

Rhinoplastyka nie jest polecana pacjentom z tendencjami do tworzenia się widocznych blizn. Przeciwwskazaniem do jej przeprowadzenia jest także występowanie w rodzinie pacjenta chorób zakrzepowo - zatorowych. Również u osób ze schorzeniami internistycznymi zasadniczo nie zaleca się tego typu procedur.

Korekcja nosa: przed i po

Korekcja nosa: przed i po

Przed zabiegiem

W czasie pierwszej konsultacji chirurg zbada i oceni proporcje twarzy pacjenta, przedyskutuje metody i przebieg operacji oraz przedstawi, jakie są możliwości, aby osiągnąć efekt pożądany przez pacjenta.

Konsultacja to bardzo ważny etap przygotowań do operacji. Pacjent i lekarz powinni otwarcie i ściśle współpracować, korygując wyobrażenia poprzez uwzględnienie rzeczywistych możliwości. W wielu klinikach są w tym celu dostępne komputerowe wizualizacje, które pomagają pacjentowi wyobrazić sobie swoją twarz po operacji nosa.

Chirurg bierze pod uwagę indywidualne proporcje i kształt poszczególnych elemetów anatomicznych twarzy, ponieważ w przypadku większych ingerencji w obrębie nosa może okazać się konieczne modelowanie obszaru dolnej szczęki oraz brody.

Przy analizowaniu twarzy przed rhinoplastyką badane są następujące elementy:

  • Kąt nosowo - facjalny: jest to miejsce przejścia czoła w grzbiet nosa, przy obserwacji pacjenta przy kącie 0 stopni, ma on tzw. grecki profil.
  • Grzbiet nosa: obserwujemy jego równomierność i regularność. U mężczyzn grzbiet nosa jest prosty lub lekko uwypuklony do góry, u kobiet zaś ma on kształt odwrotny.
  • Szerokość podstawy nosa: za idealną uznaje się szerokość o 2 - 4 mm mniejszą niż szerokość skrzydełek nosowych.
  • Nozdrza: podstawowym badanym parametrem jest proporcjonalność nozdrzy ich wielkość oraz jakość skóry.
  • Badanie czubka nosa: następnym analizowanym elementem jest wielkość czubka nosa w porównaniu z podstawą nosa. Analizowane jest też miejsce przejścia nosa w czubek które powinno być płynne i regularne.
  • Kąt nosowo - labialny: czyli przejście nosa w górną wargę. W kącie tym są widoczne znaczne różnice pomiędzy kobiecymi a męskimi nosami. U mężczyzn kąt ten wynosi bowiem 90 - 100 stopni, u kobiet zaś od 100 - 110 stopni
  • Oś nosa
  • Jakość skóry
  • Funkcje nosa: oddychanie, węch, rezonans oraz jego funkcja amortyzacyjna chroniąca twarzoczaszkę.

Przed zabiegiem pacjent powinien poinformować chirurga o wcześniejszych zabiegach rhinoplastyki, o ewentualnych urazach, którym uległ nawet w odległej przeszłości oraz o problemach z oddychaniem.

Nagła infekcja, jak np. grypa, przeziębienie w okresie przedoperacyjnym wymagają przesunięcia zabiegu na inny termin. Lekarz powinien też być poinformowany o wszelkich chorobach i dolegliwościach pacjenta oraz przyjmowanych lekach.

Standardowo przed interwencją następuje klasyczne badanie internistyczne. Jeżeli pacjent zażywa regularnie leki wpływające na krzepliwość krwi, powinien po uprzedniej konsultacji ze swoim lekarzem zaprzestać ich przyjmowania minimalnie na tydzień przed interwencją. Powyższe leki mogą być zastąpione innymi, które nie będą komplikowały przebiegu rhinoplastyki.

Pacjent powinien zaprzestać palenia tytoniu na 2 tygodnie przed oraz w okresie rekonwalescencji. W ramach przygotowań do warto też zaplanować, kto odwiezie pacjenta po zabiegu do domu i ewentualnie w miarę potrzeby pomoże w pierwszych dniach rekonwaelscencji.

O znieczuleniu podczas rhinoplastyki opowiada dr n. med. Ireneusz Siewiera

Znieczulenie

Operacje plastyczne nosa są w większości przypadków przeprowadzane w znieczuleniu ogólnym (narkozie). W niektórych przypadkach możliwe jest znieczulenie miejscowe - w zależności od rozległości zabiegu operacyjnego oraz od preferencji lekarza i pacjenta.

W przypadku anestezji lokalnej nos jest znieczulony za pomocą zastrzyków, pacjent nie odczuwa bólu, ale w zależności od indywidualnej wrażliwości może mieć nieprzyjemne odczucia.

Znieczulenie ogólne oznacza natomiast, że pacjent przez cały czas operacji śpi, musi też pozostać w klinice minimalnie przez jedna dobę. Przygotowanie do znieczulenia ogólnego polega na powstrzymaniu się minimalnie przez 6 godzin przed jego podaniem od przyjmowania płynów i posiłków oraz od stosowania używek.

O przebiegu rhinoplastyki opowiada dr n. med. Tomasz Dębski

Przebieg zabiegu

Operacja w większości przypadków trwa 1 - 2 godz, lecz czas zabiegów bardziej skomplikowanych może być znacznie dłuższy. Klasyczny przebieg operacji polega w pierwszej kolejności na odseparowaniu skóry nosa, częściowym usunięciu i ewentualnym modelowaniu chrząstek skrzydłowych i czubka nosa oraz, jeżeli sytuacja tego wymaga, usunięciu garba i zwężeniu kostnej części nosa. Chirurg jest w stanie uzupełnić ubytki tkanek tak, aby kształt i końcowy efekt estetyczny był prawie idealny. Ubytki tkanek są najczęściej uzupełniane przeszczepami z ciała samego pacjenta - najwłaściwsze są te, które swoją strukturą i kształtem są najbardziej zbliżone do tkanek nosa. W celu dopełnienia części chrzęstnych wykorzystywana jest chrząstka z przegrody nosowej, ucha, a w wyjątkowych sytuacjach i z połączenia żebrowego.

Skóra w obrębie nosa jest elastyczna, a dobrze poprowadzone cięcie może zagwarantować niemal idealny wynik operacji.

Kształt nosa po operacji jest zabezpieczany i stabilizowany opatrunkiem gipsowym. Do dziurek nosowych wkładana jest tamponada, tzw. setony, które zabezpieczają przed krwawieniem i utrzymują szkielet nosa od wewnątrz. Pacjent z setonami w jamie nosowej może oddychać jedynie przez usta.

O rekonwalescencji po operacji plastycznej nosa opowiada dr n. med. Ireneusz Siewiera

Rekonwalescencja

W celu unieruchomienia nosa po interwencji zakładany jest zewnętrzny opatrunek gipsowy na około 7 - 14 dni. Przez następny miesiąc pacjent powinien go jeszcze zakładać na noc. Pierwszą noc po operacji spędza pacjent po zabiegu w klinice. W 3-4 dobie następuje zmiana opatrunków i usunięcie tamponady. W przypadku użycia szwów nierozpuszczalnych w 7-9 dobie następuje ich wyjęcie. Większość pacjentów po zdjęciu opatrunku gipsowego, czyli po okresie około 2 tygodni, może wrócić do pracy.

W pierwszych dniach mogą na twarzy pojawić się obrzęki, szczególnie w okolicach powiek. Obrzęki te mogą się jeszcze nasilać przy nagłych zamianach temperatury ciała. Inną nieprzyjemną dolegliwością po zabiegu może być podejście rany krwią, czemu da się przeciwdziałać przykładając zimne okłady. Drobne, lokalne obrzęki mogą utrzymywać się przez kilka tygodni lub nawet miesięcy.

Dłuższy czas może też występować wrażenie zatkanego nosa, co jest spowodowane obrzękiem błony śluzowej. Smarkanie nie jest polecane przez okres około 1 tygodnia.

Wyraźny ból występuje bardzo rzadko, pacjent może go skutecznie eliminować poprzez masaże uciskowe, które jednocześnie pomagają przeciwdziałać innym komplikacjom pooperacyjnym. Lekarz nauczy pacjenta, jak we właściwy sposób wykonywać masaże, dostosowując je do konkretnego przypadku i techniki zabiegowej. Masaże powinny być wykonywane minimalnie 3 razy dziennie. Pacjent uciska wskazaną okolice nosa 30 sekund, naciskając na każde miejsce minimalnie 10 razy.

Po zabiegu pacjenci powinni być ostrożni przy uprawianiu sportów. Zdecydowanie nie są polecane gry zespołowe, ponieważ występuje tu ryzyko zranienia nosa. Operowany nos osiąga swój ostateczny kształt dopiero po okresie roku od operacji, dlatego też poleca się na ten czas zrezygnować ze wspomnianych gier zespołowych, boksu, sztuk walki i innych sportów grożących urazem twarzy.

Niewskazane jest też opalanie się przez pierwsze 3 miesiące. Grozi to bowiem powstaniem nienaturalnej pigmentacji operowanego nosa. W zimie natomiast należy pamiętać, że nos jest bardziej niż zazwyczaj narażony na odmrożenia.

Korekcja nosa - dr Anna Olender

Korekcja nosa - efekty (dr Anna Olender)

Efekty

Efekt są trwałe. Należy jednak pamiętać, że ostateczny wynik jest widoczny dopiero po mniej więcej roku od zabiegu.

Pacjenci muszą również pamiętać, że nie można sobie wybrać nosa jak w katalogu, nadając mu dowolny kształt. Na ostateczny efekt wpływa bowiem bardzo wiele zmiennych i niezwykle istotny jest jego stan wyjściowy.

Korekcja nosa - przed i po

Korekcja nosa: przed i po (prof. Piotr Wójcicki)

Powikłania

W tym przypadku ciężkie komplikacje zdarzają się rzadko. Z lżejszych powikłań możemy wymienić :

  • zmiana barwy nosa,
  • pękanie drobnych naczynek krwionośnych,
  • długie gojenie rany,
  • bóle głowy.

Niektórzy pacjenci skarżą się też na asymetrie w obrębie nosa, która jednak może się samoistnie wyrównać w czasie rekonwalescencji.

Do cięższych powikłań należą:

  • krwotoki,
  • tworzenie się twardych, nie dających się rozmasować blizn
  • infekcje
  • zaburzenia czucia w obrębie nosa
  • niedrożne dziurki nosowe
  • uszkodzenie struktur wewnątrzczaszkowych

Cięższe powikłania wymagające powtórnej korekcji:

  • Nos papuzi
  • Świński nos
  • Nos w kształcie skoczni narciarskiej
  • Zapadnięcie skrzydełka nosa
  • Zapadnięcie czubka nosa
Korekcja czubka nosa - dr Piotr Osuch

Korekcja czubka nosa - efekty (dr Piotr Osuch)

Jak wybrać odpowiedniego chirurga plastyka?

Wyborowi odpowiedniej kliniki i chirurga powinien pacjent poświęcić znaczną uwagę.

Cena nie powinna być kryterium decydującym o wyborze konkretnej placówki. Nawet najdroższa klinika nie daje bowiem gwarancji dobrej komunikacji z lekarzem, co w przypadku rhinoplastyki jest istotnym czynnikiem pozwalającym osiągnąć wymarzone proporcje. Z drugiej jednak strony najtańsze kliniki nie zawsze mogą zaoferować opiekę medyczną na poziomie, jaki jest wymagany przy tego typu procedurach.

Dobrze jest zorientować się wcześniej, jakie kliniki znajdują się w konkretnym mieście lub rejonie oraz umówić się na wstępną konsultację w kilku miejscach. W ten sposób można łatwo przekonać się, jak poszczególne kliniki różnią się od siebie. Takie podejście może wprawdzie zwiększyć koszty, ponieważ za każdą konsultację trzeba zapłacić od 100 - 200 zł, ale zarazem pozwoli na dokładny i przemyślany wybór placówki.

Pacjent na konsultacji powinien zapytać o kwalifikacje zawodowe lekarza i doświadczenie - jest to bowiem jedno z najważniejszych kryteriów wyboru. Jak najbardziej na miejscu są też pytania o liczbę wykonanych przez lekarza interwencji tego rodzaju. Pacjent może też poprosić o udostępnienie fotografii ilustrujących wyniki jego pracy i efekty zabiegów.

Finansowanie operacji nosa

W niektórych przypadkach rhinoplastykę można wykonać na NFZ

Refundacja

W niektórych przypadkach rhinoplastyka może być finansowana z ubezpieczenia zdrowotnego. Pacjent może się ubiegać o refundację w sytuacji, kiedy defekt nosa jest wynikiem urazu, w przypadku wad wrodzonych np. rozszczepu wargi i podniebienia lub skrzywienia przegrody nosowej, które może utrudniać oddychanie. Finansowanie porozszczepowych operacji nosa jest możliwe tylko do 18 roku życia pacjenta.

W wyżej wspomnianych przypadkach zabieg może być refundowany przez NFZ pod warunkiem, że wybrana klinika ma z nim podpisaną umowę. Septoplastyka może być wykonywana na oddziałach otolaryngologii przy ewentualnej współpracy z chirurgiem plastycznym.

Niechirurgiczna korekcja nosa kwasem hialuronowym

Korkta nosa kwasem hialuronowym

Korekta nosa kwasem hialuronowym

Alternatywą dla chirurgicznej ingerencji i operacji nosa jest korekcja kształtu nosa za pomocą kwasu hialuronowego.

Zabieg jest wskazany dla osób z niewielkimi defektami. Za pomocą wypełniaczy na bazie kwasu hialuronowego możemy skorygować drobne asymetrie, garbek, zbyt długi nos, opadający czubek, powiększyć mały nos. Efekt zabiegu utrzymuje się przez około 12-18 miesięcy i jest odwracalny.

Kolejną alternatywą dla chirurgicznej korekcji nosa - jest korekta nosa za pomocą nici Aptos. Zabieg ten przynosi efekt trwający od roku aż do 5 lat - w zależności od wykorzystanych nici.

"Treści publikowane na portalu Estheticon.pl (strona internetowa i aplikacja) nie mogą w żadnym wypadku zastąpić indywidualnej konsultacji u specjalisty chirurgii plastycznej i medycyny estetycznej lub dziedzin pokrewnych. Jeśli rozważasz poddanie się zabiegowi medycyny estetycznej lub operacji plastycznej lub w razie jakichkolwiek wątpliwości natury medycznej, skontaktuj się z Twoim lekarzem specjalistą. Portal Estheticon nie potwierdza wiarygodności treści, zabiegów oraz innych materiałów i informacji opublikowanych na portalu ani nie poleca żadnych produktów, marek czy pracowników służby zdrowia."