Powtórna korekta nosa

Powtórna korekta nosa to procedura chirurgiczna, która pozwala na skorygowanie wyglądu nosa po pierwszej, nieudanej operacji plastycznej nosa.

Plastyka nosa stanowi jeden z głównych nurtów pracy chirurgów plastyków na całym świecie. Nos to dominujący element twarzy i zmiana jego kształtu w znaczący sposób wpływa na jej wygląd. Korekcja nosa to bardzo precyzyjny zabieg gdzie nawet najmniejszy błąd techniczny lub powikłanie pooperacyjne może spowodować niezadowalający efekt. Szacuje się, że około 10% wszystkich pacjentów nie jest zadowolonych z efektów operacji i jest gotowych poddać się powtórnej korekcji. 

W wyniku plastyki nosa powstać mogą jednak zniekształcenia, które powodują brak satysfakcji pacjenta i są wskazaniem do wykonania powtórnego zabiegu. Powinien on mieć miejsce minimum rok po pierwszej operacji. Sama operacja zazwyczaj trwa dłużej niż pierwotna: około 2,5 godziny. Przeprowadzana jest w znieczuleniu ogólnym i wymaga 2-tygodniowego okresu rekonwalescencji. Jej efektem jest skorygowanie wyraźnych niedoskonałości po pierwszej operacji i nadanie nosowi pożądanego kształtu. Najczęstsze przypadki to powtórna korekta czubka nosa, korekta przegrody nosowej i skrzydełek nosa.

Najczęstszym wskazaniem do powtórnej operacji nosa jest niezadowolenie pacjenta z kształtu i funkcjonalności nosa po pierwszej operacji. W rękach mniej doświadczonych chirurgów powikłania pooperacyjne układają się w pewne powtarzalne zniekształcenia, które mają nawet swoje nazwy:

• Nadmierna korekta grzbietu nosa (nadmierne zmniejszenie grzbietu nosa) prowadzi do powstania nosa określanego jako „skocznia narciarska” – w widoku z boku w widoku en face w tej grupie pacjentów widać tzw. zniekształcenie „odwróconej litery V” – nos wygląda jak „kokardka” – jest szeroki w okolicy grzbietu kostnego, wąski w okolicy grzbietu chrzęstnego i ponownie szeroki w okolicy czubka; ramiona litery V to widoczne brzegi kości nosowych – tu naprawa polega na rekonstrukcji całego grzbietu nosa przeszczepami chrząstki, a często również powięzi.
• Kolejnym typowym zniekształceniem jest tzw. „supra tip deformity”, inaczej nos „papuzi” lub „ptasi”, czyli pozorny garbek w okolicy środkowej części grzbietu nosa. Najczęstszym powodem tego zniekształcenia jest opadnięcie pooperacyjne czubka nosa – czubek nosa w wyniku operacji traci podparcie i powoli pod wpływem grawitacji opada w dół; rzadziej przyczyną tego powikłania jest niewystarczające obniżenie części chrzęstnej grzbietu nosa. Najlepiej zapobiegać opadnięciu czubka, a jak już powstanie, to wymaga to kolejnej operacji z zastosowaniem przeszczepów chrząstki w celu zapewnienia podparcia opadniętemu czubkowi.
• Kolejnym zniekształceniem jest nos „kaczy” – czubek jest mało wyrazisty z wciągniętą i mało widoczną kolumienką. Często „kaczy” czubek nosa łączy się z „siodełkowatym” grzbietem – okolica środkowej części grzbietu nosa jest zapadnięta i wygląda jak siodło na grzbiecie konia.

Tego typu zniekształcenia występują po plastyce nosa i przegrody nosowej, a naprawa wymaga przeszczepów chrząstki pobranej z uszu lub z łuków żebrowych. Prawie wszyscy pacjenci kwalifikowani do powtórnej operacji nosa mają zaburzenia jego drożności, które dodatkowo stanowią wskazanie do kolejnego zabiegu.

W czasie konsultacji kwalifikacyjnej lekarz powinien dokładnie przekazać informację odnośnie prawdopodobnego wyniku operacji. Pomocna w tym jest symulacja komputerowa. Na podstawie fizykalnego badania nosa i wysłuchania oczekiwań pacjenta, lekarz we własnej głowie tworzy wizję nowego nosa i przedstawia ją w formie graficznej na ekranie komputera.

Nie zawsze pacjent akceptuje tę wizję lekarza i w takich okolicznościach można odstąpić od operacji. Często jest tak, że oczekiwania pacjenta są nierealistyczne – niemożliwe do spełnienia nawet przez najbardziej doświadczonego lekarza.

Na ekranie komputera można dokonać bardzo dużej zmiany w kształcie nosa, ale w rzeczywistości jest wiele ograniczeń, które nie pozwalają na dokonywanie zbyt dużych zmian. Bezkrytyczne dążenie do dużych zmian często prowadzi do powikłań w postaci zniekształceń nosa i w konsekwencji do kolejnych zabiegów.

Należy pamiętać, że operacja nosa jest zabiegiem nieodwracalnym – nie da się przywrócić kształtu nosa sprzed operacji – o tym powinien pamiętać lekarz i pacjent przed podjęciem ostatecznej decyzji o zabiegu.

Przebieg rekonwalescencji podobny jest do tego po pierwotnej operacji. Po 2 tygodniach można wrócić do pracy i do uprawiania delikatnego sportu. Po tym czasie nos ma już nowy kształt i nie zdradza cech przebytej niedawno operacji. Ostateczny efekt będzie widoczny po roku. Przez ten czas obrzęk ustępuje stopniowo, a nos subtelnieje.

Dr n. med. Lubomir Lembas wyjaśnia: „Z mojego własnego doświadczenia wynika, że pacjenci po powtórnych operacjach są generalnie zadowoleni z nowego nosa, choć w piśmiennictwie medycznym donosi się o większym ryzyku powikłań po powtórnych operacjach w porównaniu do pierwszorazowych zabiegów.”

Kluczem do sukcesu w plastyce nosa jest dobrze poinformowany pacjent z realistycznymi oczekiwaniami w rękach doświadczonego chirurga plastyka.