Zmniejszenie biustu

Bardzo duży biust niesie ryzyko problemów zdrowotnych. Duże piersi mogą nadmiernie obciążać kręgosłup i plecy. Pacjentka skarży się na bóle odcinka szyjnego kręgosłupa, ramion oraz kończyn górnych. Same piersi mogą być bolesne. Może dojść do utraty czucia w obrębie brodawek. Pod biustem pojawiają się zmiany skórne, a szczególnie latem odparzenia. Pod wpływem ciężaru gruczołów piersiowych dochodzi do deformacji kształtu biustu i całej klatki piersiowej.

Przyjmuje się, że o zbyt dużych piersiach mówimy, gdy ich masa przekracza 3% całkowitej masy ciała (0,6 kilograma do 2,5 kilograma). Większość specjalistów uważa za makromastię piersi o wadze ponad 1,5 kg każda oraz gigantomastię, gdy pierś jest większa niż 2,5 kg.

Makromastia może mieć formę obustronną, ale może być też jednostronna, gdy jest spowodowana zatrzymaniem rozwoju jednej piersi.

Idealna wielkość piersi: 200-350 ml

Lekka hipertrofia (rozrost tkanki): 400-600 ml

Średnia hipertrofia: 600-800 ml

Znaczna hipertrofia: 800-1000 ml

Makromastia: 1000-1500 ml

Gigantomastia: ponad 1500 ml

Wartości te są jedynie orientacyjnymi kryteriami kwalifikacyjnymi. Wskazaniem do przeprowadzenia zabiegu mogą być subiektywne odczucia wielkości piersi i związane z tym problemy zdrowotne.

Jeżeli Twoje piersi są na tyle duże, że zaburzają proporcje ciała, a ich ciężar jest źródłem problemów zdrowotnych takich jak bóle pleców czy głowy, może być wskazany zabieg zmniejszenia piersi.

Najważniejsze jest, abyś przed zabiegiem była w dobrej kondycji fizycznej i psychicznej, miała jasne oczekiwania co do wyniku zabiegu redukcji piersi oraz wiedziała, jaka ma być ostateczna wielkość piersi po operacji.

Zabieg może przynieść korzyści pacjentkom w różnym wieku. Należy ostrożnie podchodzić do kwalifikacji młodych kobiet do 20 roku życia, ponieważ piersi mogą jeszcze rosnąć i wówczas po jakimś czasie potrzebna byłaby reoperacja. W tej grupie operacji poddawane są pacjentki, które już od wczesnej młodości cierpią z powodu nadmiernej wrażliwości piersi przy normalnych stężeniach estrogenów i przed zakończeniem dojrzewania mają problemy z rozmiarem biustu. W ich przypadku trzeba się jednak liczyć z koniecznością powtórzenia zabiegu.

U pacjentki w pozycji siedzącej z kończynami górnymi opuszczonymi wzdłuż ciała chirurg wyznacza miejsce przesunięcia brodawki i otoczki brodawki sutkowej. Miejsce to jest wyznaczane na przecięciu linii łączącej wgłębienie piersi z linią biegnącą przez środek obojczyka. Najczęściej jest umiejscowione na wysokości połowy ramion, u młodszych kobiet trochę wyżej. Otoczka brodawki jest oddalona od środka klatki piersiowej o około 10-12 cm, a od wcięcia szyjnego mostka o około 20-22 cm. Średnia wielkość otoczki brodawki wynosi 40 mm.

W pierwszych godzinach po zabiegu zmniejszenia piersi pacjentka może odczuwać ból, który nie jest zbyt duży i wystarczą tu ogólniedostępnie leki przeciwbólowe.

Następnego dnia zmieniany jest opatrunek i wyjmowane są dreny (jeśli zostały założone). Pacjentka zostaje zaopatrzona w specjalny biustonosz pooperacyjny, który podtrzymuje piersi, chroni przed urazami i nadmiernym ruchem. Trzeba go nosić regularnie, według wskazówek lekarza. Po 14 dniach można powoli zastępować operacyjny biustonosz zwykłym biustonoszem.

Po tygodniu zdejmowane są opatrunki, blizny zostają oklejone plasterkami. Można już wówczas skorzystać z prysznica.

Gojenie się ran jest powolnym i bardzo indywidualnym procesem. Można go przyspieszyć jedną z dostępnych metod np. laserem biostymulującym lub skorzystać z innych technik usuwania blizn, czy stosowaniem kremów, maści, żeli i plastrów silikonowych, które nawilżają i ujędrniają bliznę. Niektóre kliniki oferują te środki w ramach opieki pooperacyjnej.

W pierwszych dniach po operacji należy liczyć się z tym, iż piersi mogą być obrzęknięte. Obrzęk jest najsilniejszy 2-3 dni po zabiegu. Po trzecim dniu powoli ustępuje. Niektóre obrzęki mogą jednak utrzymywać się do kilku tygodni.

W drugie, trzeciej dobie pojawiają się zasinienia, które powinny zaniknąć w ciągu 1-3 tygodni.

Szwy są usuwane w zależności od rodzaju zastosowanego materiału, w większości przypadków następuje to po około 15-20 dniach po redukcji piersi.

Konieczne jest, aby pacjentka w ciągu pierwszych dni po operacji odpoczywała. Po tygodniu może wrócić do pracy, jeżeli jednak wykonuje ciężką pracę fizyczną lepiej, aby została w domu jeszcze przez kilka dni. Ze sportem i aktywnością fitness należy poczekać minimalnie miesiąc.

W okresie 6 miesięcy po operacji należy chronić piersi przed promieniowaniem słonecznym.

W najszerzej stosowanych technikach redukcji piersi nacięcie obrysowuje otoczkę i dalej biegnie pionowo w dół piersi i poziomo wzdłuż fałdu skórnego pod piersią dając w efekcie kształt kotwicy lub obrysowuje otoczkę i biegnie pionowo w dół mając kształt lizaka. Są również inne techniki liftingu piersi, które mogą eliminować nacięcie pionowe, poziome lub oba.

Blizny na samym początku będą wyraźnie czerwone, wypukłe, następnie zaś z biegiem czasu będą blednąć i spłaszczać się. Trzeba jednak przygotować się na to, że całkowicie nie znikną nigdy. W celu przyspieszenia gojenia się blizn można zastosować środki, które zaleci lekarz prowadzący. Ostateczna wielkość blizn zależy od zdolności regeneracyjnych organizmu.

U osób ze skłonnością do tworzenia się blizn keloidowych (wyraźne, twarde blizny) nie jest wskazane wykonywanie jakichkolwiek operacji plastycznych, ponieważ zabliźnienie tkanki będzie powodowało zły efekt estetyczny.

Zmniejszenie piersi uważane jest za redukcyjną mastoplastykę, jeżeli z gruczołu usunięto więcej niż 500 g tkanki. NFZ refunduje koszty zabiegu, jeżeli istnieją wskazania potwierdzone przez neurologa, ortopedę lub psychiatrę. O tym, jakim badaniom powinna poddać się pacjentka oraz czy rzeczywiście mamy do czynienia z gigantomastią, decyduje chirurg plastyk.

Jeśli dana klinika ma podpisaną umowę z NFZ, chirurg plastyk na podstawie wyniku badania może wystąpić z pisemnym wnioskiem o refundację zabiegu. Większość prywatnych klinik chirurgii plastycznej nie ma takiej umowy i pacjent ponosi koszty całego zabiegu.

Na podstawie ubezpieczenia zdrowotnego może być również refundowane zmniejszenie asymetrycznej piersi, o ile taka asymetria jest wyraźna.

1. Pierś powinna być uniesiona do młodzieńczej i naturalnej pozycji proporcjonalnie do innych części ciała.
2. Obie piersi powinny być symetryczne
3. Otoczka z brodawką powinny zostać przeniesione w odpowiednie miejsce.
4. Dopływ krwi do otoczki z brodawką nie powinien być zagrożony.
5. Funkcja piersi powinna być zachowana.
6. Blizny nie powinny być widoczne przez normalne ubranie lub znajdować się powyżej otoczki
7. Operacja powinna być jednoetapowa.