Brodawki

Brodawki są najczęściej występującymi zmianami skórnymi i nie mają zazwyczaj tendencji do naciekania innych tkanek ani przerzutów, jak informuje dr n. med. Agnieszka Burkacka. Są całkowicie wyleczalne i stanowią w większym stopniu problem estetyczny niż medyczny.

Brodawki to ogólna nazwa dla niejednorodnej grupy powierzchniowych zmian w obrębie naskórka. Zmiany te mają postać niewielkich grudek o nierównej, zrogowaciałej powierzchni i zwykle osadzone są na szerokiej podstawie. Mogą one mieć kolor cielisty, ale występują także w formie odbarwionej i przyjmują kolor biały, różowy, brązowy z charakterystycznymi czarnymi drobinkami w środku. Lek. med. Anna Grodecka wyjaśnia, że brodawki mogą znacznie różnić się swoim wyglądem i przyczyną powstania. Na przykład brodawka łojotokowa jest zupełnie inna niż brodawka wirusowa, potocznie nazywana kurzajką.

Brodawki różnią się od siebie wyglądem, miejscem występowania i etiologią. Powstają one w wyniku kontaktu z różnymi odmianami wirusa HPV, czyli wirusa brodawczaka ludzkiego. Zdarza się, że nie dają one żadnych objawów i samoczynnie znikają, jak to dzieje się w przypadku brodawki zwykłej. Inne są uciążliwe i szybko się rozprzestrzeniają, również na inne osoby.

Najczęściej spotykanymi rodzajami są:

• brodawki zwykłe – zazwyczaj mają kolor skóry je otaczającej lub są nieco ciemniejsze. Występują dość często na rękach, a zwłaszcza palcach. Wówczas pojawiają się w dużej liczbie i mają postać drobnych, twardych grudek o szorstkiej powierzchni. Gdy powstają na twarzy, ich powierzchnia może mieć charakter kosmkowy (wypustki przypominają palce lub niteczki). Często rozwijają się u dzieci i osób młodych. Mogą samoczynnie zanikać.
• brodawki płaskie (brodawczaki płaskie) – są zwykle cieliste, drobne (do 4 mm średnicy), lekko uwypuklone i mają gładką powierzchnię. Występują na ogół w dużej liczbie. Najczęściej na skórze kończyn górnych i twarzy, choć mogą być zlokalizowane w innych miejscach na ciele. Rozwijają się u osób w każdym wieku, jednak bardzo często spotykane są u osób młodych i dzieci. Mogą samoistnie ustępować.
• brodawki płciowe (kłykciny kończyste) – są zwykle elastyczne i przyjmują postać grudki opartej na szypułce. Ulokowane na błonie narządów płciowych mają często „kalafiorowatą” budowę. Ten rodzaj często zlewa się w jedną strukturę. Są przenoszone drogą płciową (stąd ich nazwa). Szybko rosną i szybko się rozprzestrzeniają. Pojawiają się kilka tygodni po kontakcie z osobą zarażoną. Zwykle występują na błonach narządów płciowych, w okolicy pochwy, odbytu, warg sromowych, na napletku, u ujścia cewki moczowej, ale też w pachwinach.
• brodawki łojotokowe – są dobrze odgraniczonymi od otoczenia, lekko wypukłymi grudkami o płaskiej powierzchni. Są cieliste lub nieco ciemniejsze: brunatne i brązowe. Mogą mieć wielkość od 2 mm do 3 cm. Zwykle pojawiają się na tułowiu, twarzy, dłoniach. Rozwijają się w wieku dojrzałym i u osób starszych. Uważa się, że tendencja do ich występowania może być dziedziczona. Ich etiologia nie jest do końca jasna. Prawdopodobnie związana jest nie tylko z wirusem, ale również z wpływem promieniowania słonecznego na skórę.

Można je różnicować także według innych kryteriów, np. ich lokalizacji. Brodawki stóp wywoływane są przy tym przez dwa rodzaje wirusa: HPV-1 (głębokie) oraz HPV-2 (mozaikowe, powierzchowne). Określenie brodawka wirusowa podkreśla z kolei etiologię zmiany skórnej.

Zmiany skórne nie są łatwe do rozpoznania bez fachowej wiedzy i specjalistycznego sprzętu. Wiele z nich, jak większość brodawek, nie wymaga pilnej interwencji. Jednak tylko prawidłowa ocena charakteru zmiany skórnej pozwala uniknąć poważnych konsekwencji zdrowotnych. Dlatego tak ważna jest samoobserwacja własnego ciała, a następnie konsultacja ze specjalistą, gdy dostrzeżemy na skórze niezidentyfikowaną narośl, plamkę czy guzek.

Specjaliści z Ars Estetica przestrzegają, że nagłe pojawienie się dużej ilości zmian brodawkowych powinno być wskazaniem do dalszej diagnostyki w kierunku nowotworu złośliwego. Czujność powinien wywołać również każdy pojedynczy mocno spłaszczony guzek, zwłaszcza dynamicznie zwiększający swój rozmiar, kolor i strukturę.

Chorobami skóry, ich leczeniem oraz diagnozowaniem zmian skórnych zajmuje się dermatolog. To z nim możemy skonsultować każdą niepokojącą zmianę. Eksperci z Mandala Beauty Clinic wskazują, że doświadczony dermatolog nie tylko będzie w stanie właściwie ocenić zmianę skórną, ale także wskazać najlepszą drogę dalszego postępowania. Z kolei specjaliści medycyny estetycznej i chirurdzy pomogą skutecznie pozbyć się nieestetycznej czy uciążliwej brodawki.

Krioterapeutyczne działanie przy usuwaniu brodawek polega na ich wymrażaniu przy użyciu ciekłego azotu. Ciekły azot jest aplikowany na zmianę skórną przy użyciu specjalistycznego urządzenia. Ekstremalnie niska temperatura (-196℃) doprowadza do zniszczenia tkanek i w ten sposób brodawka zostaje usunięta.

Interwencja trwa kilka lub kilkanaście minut, zależnie od jej rozmiarów. Specjaliści z lecznicy Formmed Es informują, że zabieg jest bezbolesny, bezkrwawy i precyzyjny. Po interwencji z użyciem ciekłego azotu pozostaje w miejscu zabiegu pozostaje pęcherzyk, który zmienia się w strupek i znika po kilku, kilkunastu dniach. Bezpośrednio po usunięciu zmiany skóra może być zaczerwieniona, lekko opuchnięta i tkliwa. Skóra nie wymaga szczególnych zabiegów pielęgnacyjnych po wymrażaniu. Aby pozbyć się niechcianej brodawki, zwykle wystarcza jedna sesja krioterapeutyczna.

Przeciwwskazaniami do zabiegu kriochirurgii są:

• ciąża;
• choroby nowotworowe;
• infekcje i uszkodzenia skóry w miejscu zabiegu;
• rumień;
• pokrzywka;
• choroba i objaw Raynauda.

Zabiegi z udziałem lasera, ciekłego azotu lub prądu zmiennego dają trwałe efekty w postaci wyniszczenia struktury brodawki bez uszkodzenia okolicznych tkanek. W większości wypadków zmiana skórna zostaje usunięta już po pierwszym zabiegu, przy czym najskuteczniejsza pod tym względem jest elektrokoagulacja. W przypadku krioterapii niekiedy konieczne jest przeprowadzenie kolejnej sesji, aby zagwarantować całkowite wymrożenie brodawki. Większa ilość zabiegów będzie również konieczna, gdy zmiana w obrębie naskórka jest głęboka lub rozległa.

Rekonwalescencja w przypadku wszystkich opisanych metod przebiega podobnie: trwa kilka do kilkunastu dni i nie jest uciążliwa. Po zagojeniu rany zanika strupek, a pacjent może uznać swój kłopot za rozwiązany. Największe zalety zabiegów usuwania brodawek w gabinetach lekarzy specjalistów to: krótki czas trwania, skuteczność, precyzja oraz bezpieczeństwo.